وزیر اقتصاد پاشنه آشیل دولت روحانی!

فرنود حسنی: در حالی که فقط چند روز از پیروزی قاطع حسن روحانی در یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران می گذرد و رییس جمهور منتخب ملت در حال دید و بازدید با حضرات و سران است گمانه زنی های بسیار برای شناخت ترکیب کابینه دولت تدبیر و امید آغاز شده است.

در این میان گروه های مختلف سیاسی و ارگان های رسانه ای آنها فراخور دیدگاه ها و بعضا منافع خود لیست هایی را منتشر می کنند تا بتوانند اثری هر چند کوچک بر  نگرش ها و تصمیم گیری های مشاوران و نزدیکان حسن روحانی بگذارند.

اما به راستی چه کسانی شایستگی این را دارند که به عنوان وزیر در مسند خدمت به مردم بنشینند و با کلیدهای تخصصی قفل های حوزه کاری خود را به روی مردمی که با هزاران امید رای به تدبیر روحانی داده اند بگشایند؟

اگر کمی به عقب بازگردیم و دوره های مختلف ریاست جمهوری به ویژه پس از جنگ را بررسی کنیم خواهیم دید که با اتمام کار جنگ و جدی شدن تمرکز دولت ها به امور مختلفه هر دولتی فراخور شرایط زمانی یک رویکرد محوری برای خود برگزید و این رویکرد اندک اندک تبدیل به شعار و نقطه عطف آن دولت شد به طور نمونه دولت هاشمی, دولت سازندگی نامیده شد و طبیعی بود که به دلیل هشت
سال جنگ تحمیلی نیاز بود تا خرابی ها و اثرات ناشی از این رویداد در یک فرآیند
بازسازی زدوده شود و عقب ماندگی های کشور در امور زیربنایی جبران شود به همین دلیل بود که وزارتخانه هایی مانند نیرو, جهاد و کشاورزی و مسکن آن زمان ها در زمره
وزارتخانه های بسیار فعال بودند در دولت بعدی وقتی محمد خاتمی زمام امور را به دست گرفت ایران دیگر آن کشور جنگ زده و تخریب شده نبود و زیرساخت های نسبتا خوبی داشت  ولی از منظر توسعه سیاسی و فرهنگی دچار محدودیت هایی بود که این هم به دلیل مشغله مردم و نظام در امور مهمتری مانند جنگ و بازسازی پس از جنگ بود.

با درک این فضا بود که خاتمی وارد عرصه شد و از همان روزهای نخست ریاستش بر جمهور پاشنه آشیل دولتش وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شد تا با ایجاد زمینه های آزادی مطبوعات و فعالیت احزاب و ...بستر توسعه سیاسی را فراهم سازد و سرانجام نیاز تمرکز بر همین حوزه بود که ضربه های بسیاری را به او و دولتش زد تا جایی که پای وزیر فرهنگ به استیضاح در مجلس باز شد و در نهایت احمدی نژاد پس از دریافت سکان قوه مجریه سوی چراغ آینده دولتش را متوجه خارج از کشور کرد تا با پرداختن جدی به مسایل بین المللی مانند انرژی هسته ای و اسرائیل و...پاشنه آشیل دولتش بر محور روابط خارجه مانند دبیرخانه شورای امنیت ملی و وزارت خارجه متمرکز شود که همین بخش نیز سرآغاز مقاومت هایش علیه بخشی از نظام بود. تغییر دبیر شورای امنیت ملی وعزل غیر منتظره وزیرخارجه در میان یک جلسه رسمی از جمله این پیامدها بود.

اما اکنون حسن روحانی با شعار ایجاد دولت تدبیر و امید رای خود را از مردمی گرفته است که هشت سال پیش با وعده رویت پول نفت بر سر سفره های خود به او اعتماد کرده اند.

با مروری بر مناظره های هشت کاندیدا و تحلیل محتوای آنها می توان به این مساله پی برد که بیشتر زمان مناظره ها را حتی در بخش های فرهنگی, اجتماعی و سیاسی نیز مقوله اقتصاد تشکیل می داد و همه نامزدها سعی داشتند از این دریچه مباحث خود را طرح و تحلیل کنند.

این رویکرد جدی به مقوله اقتصاد مسئولیت و حساسیت انتخاب تیم اقتصادی دولت یازدهم به ویژه وزیر اقتصاد را بیش از پیش خواهد کرد چرا که بنا به گفته حسن روحانی او یک حقوقدان و سیاست مدار است و شاید علم اقتصاد را به اندازه ای که نیاز امروز جامعه ایران است نداند. حضور چهره هایی مانند نوبخت, نجفی, جهانگیری, ترکان و غیره در کنار روحانی این مساله را به ذهن متبادر می کند که مشت روحانی در آستانه تحویل گرفتن دولت جدید خیلی هم خالی نیست و او سعی دارد با بهره گیری از این افراد با تجربه که در هشت سال گذشته عملا از چرخه اقتصاد و سیاست کنار رفته بودند بتواند راه کارهای کوتاه و بلند مدتی را برای پر کردن چاله های کوچک و رفع چالش های بزرگ انتخاب کند.

اما علی رغم صبر و شکیبایی فراوان ملت ایران که بزرگوارانه دشواری های اقتصادی را تحمل می کنند رفع این مشکلات, در گرو دستیبای به یک ثبات نسبی در حوزه های اجتماعی, سیاسی و بین المللی است و صد البته که این دولت نیز باید آمادگی لازم را داشته باشد تا از این باب بارها و بارها توسط مردم و منتقدین مورد پرسش قرار گیرد و لازمه این آمادگی حرکت وزیر اقتصاد و تیم اقتصادی دولت روحانی بر مبنای برنامه ای است که شاخص های آن با جیب و حال مردم کوچه و خیابان تنظیم شود نه با رنگ خودروهای وارداتی رنگارنگ...

امید است بانی دولت تدبیر و امید, حساسیت مساله اقتصاد را به عدد رای های خود و سایر نامزدها (که بی شک این مساله برای هواداران آنها هم حیاتی بوده است )درک کرده باشد و  بتواند برنامه ریزی های خود را در سطح گسترده صورت و انجام دهد تا در انتهای چهار سال کارنامه اقتصادی روشنی از خود به جای گذارد و کلید تدبیرش چنان درب اقتصاد را بگشاید که بر پاشنه اقبال و روشنی و امید بچرخد.

 

/ 0 نظر / 18 بازدید